Bana Kahraman Olduğumu Söylüyorlar...

bana kahraman olduğumu söylüyorlar
onların hiçbir dediğini umursamıyorum
onların dediklerinin hiçbirisi değilim
ucuz bir köleyim şimdilik
hepsi beş para etmez
bedelli askerlik kadar pahalı hepsi
iş bulmamı, aile kurmamı söylüyorlar
iş dahil hepsini çöpe atmamı söylüyorum onlara
her şeye bir bok misali sifon çekiyorum…

anlatılanlar, yaşananlar
her biri ucuz
hiçbiri bir şarap şişesinden daha değerli değil
dayatılanlar kafamı sikmeye yetiyor
cebimin delik olmasıyla kimse ilgilenmiyor
hepsinin faturasını ödüyoruz beraber
karşıma geçip bir adam tarih anlatıyor
ucuz kahramanlıklar, leş dolu ölü parçalarını mezara gömen bir tarih
toprağın kokusunu içime  çekiyorum
kuruyan bir tahta kadar değeri yok tarihinizin
ucuz siyasi manevralarınızın
şaraba zam yapan düşüncelerinizin
katlettiğiniz çocukların…

uyuyorum/uyanıyorum
televizyonu açıyorum yine ölü seviciler iş peşinde
savaşın ortasında katledilen masum çocuklar, genç bir kıza tecavüz eden asker, gaz fişeğiyle çocukları katleden ahmaklar ordusu…
sosyalistler faşizm kokan hareketleriyle gösteri peşinde
faşistler her zaman faşist,
demokrat söylemler içinde meclise politikacılar seslerini yükseltiyor
bir yerlerde savaş sürüyor
savaş sürerken, faşist uygulamalar devam ederken sosyalizme inanıyor insanlar

askerler ölüyor kayıp yerlerde
hepsinin mezarı derin kazınıyor
küçük bir çocuk  haziran sabahı günlerce acı çekiyor, ölüm uykusuna yatıyor
insanların günleri onu beklemekle geçiyor
ölüseviciler öldürdükleriyle gurur duyuyorlar
hepsi kokuşmuş, hepsi berbat, hepsi kan emici

ruhumuzu kemiriyorlar, yok ediyorlar
ambulans sirenleri bir yerlerde çalarken
kayıp çocuklar mezarın en derinine kazınmışken
komutanlar/generaller, politikacılar, polisler, devlet zafer çığlıkları atarken
zamanın komünistleri gül kokulu tişörtleriyle polislerden kaçarken
kendi odama kapanıp onlara küfürler savurarak zamanımı geçiriyorum

Cem Kurtuluş,2014

Read More

Erol Abi...

Kadıköy’ün  güzel insanıydı Erol Abi. Üşümemek için kafasında siyah-beyaz bereden ve ayağında belediyeden aldığı siyah bottan başka bir şey yoktu. Elleri çürümüş taş tutmuştu,  soğuk havalarda kalın mavi eldivenini çıkarmazdı ellerinden. Kadıköy’de  ne yaptığına dair çeşit çeşit şeyler söylenirdi ama  herkes severdi onu. Kimseyi ayırmazdı. Şarap sevmezdi ama elinden birasını da eksik etmezdi.  Beyoğlu’ndaki tuborg kutuları ezen şeref abi gibi büyük nama sahipti.

Sokakta herkes onu tanırdı. Sokaktaki çocuklar selamı sabahı eksik etmezdi erol abiden. Tanıyanlar sadece onlar değildi.  Torbacısı, şarapçısı, anarşisti, emekçisi, eşcinseli, her biri onu tanırdı. 60’lı yıllarda   yoksul yaşamıştı, 70’li yıllarda askere gitti , 80’li yıllarda darbeyle tanıştı. Darbenin hak olduğuna inanırdı, Kenan evreni sevmezdi, devleti seviyordu, hükümeti sevmiyordu, polise öfkesi yutulur cinsten değildi.  Samsun Çarşambalıydı, oralarla ilgisini uzun zaman önce kesmişti.

Sokakta kalmasa, piyangoyu bulsa ilk yerleşeceği yer köyü olurdu.  Halen sokakta yaşamını sürdürüyordu. Bazen sığınacak yerin olmadığını bile bile yaşamak ve hayata gülümsemekti onun yaptığı..

 Bira kutularını biriktirir evinde saklardı. Memurlar da tanırdı onu.  Selam sabahı eksik olmazdı memurların. Arada mahalleye uğrar hal hatır sorardı insanlara. Böyle şeffaftı. Belki de her şeyini kaybetmişti. “ param olsa rakıdan başka bir şey içmezdim” diyen dert adamıydı. Oldukça görmüş ve geçirmişti. Ondan iyisi şam da kayısıydı.

 Rakı onu anlatandı, dertlendirendi. Diğerleri fasa fiso geliyordu. Zaten şarap da sevmiyordu.  Sokaktaki çocuklara yazılır iki bira kapar, diğer eksiğini eski tütünlerle kapardı sonra  sokaktan yaylanırdı. Anlatacağı şeyler bitmeyen biriydi. Köyünden bahsetmeyi ihmal etmezdi, imkanı olsa tek istediği  bu kalabalık şehirden kaybolup köyde tarlada iş peşine koşmaktı. Bunları anlatmaktan geri kalmazdı Erol Abi.

 Her defasında iç geçirirdi ama hiç fayda etmezdi. Gel zaman git zaman onu tanıyanların ondan şikayeti yoktu, daha doğrusu onu görmedikleri zaman merak içinde olurlardı. Mermer taşlarının üstüne oturmuştuk bir akşam, iki lafın belini kırmıştık. Çürümüş ellerini kıpırdatmadan kalın ses tonuyla “ çok yorgunum be evlat” derken sesi titredi…

 Kalın ses tonuyla yavaş yavaş saf bakır bulan bir adamı anlatmaya başladı. Adamın zeki olduğundan, bu işi bildiğinden köşeyi döndüğünden bahsetti. Anlatırken iç geçiriyordu aynı zamanda birasından bir yudum aldı, sönmüş tütününün yenisini sarmak için kollarını sıvadı. 

 Tütünü hızlı içiyordu, birası bitmişti, şarap istemedi. Saf bakır adamı anlattığındaki içtenlik herkesi etkileyecek cinstendi. Sonra adamın bir gün  battığından, bu işlerde bir gün yerin dibine gireceğinden söz etti tütününden bir fırt alarak. Ağır ağır oturduğu yerden kalkarak kalın ses tonuyla” gece uzun evlat burada fazla oturduk” diyerek uzaklaştı…

CEM KURTULUŞ 

Read More

Mayho...

Benzini içmemişti, yutmuştu sanki. Etrafında sallanıyor, yaptığı hareketleri izliyordum. Caddenin ortasında yaptığı hareketler caddeden her geçen insanı önce ürkütüyor bense bunlara gülüyordum.Bu hareketler karşısında başka yapacak bir şeyim yoktu. Saçma sapan gülen insanların ardından aldığı ucuz votkasını bitirdikten sonra kendisine şarap ikram ettim. Bir dikişte kafasına dikti şarap şişesini.

 Bağırıp çağırıyordu yolun ortasında, ne dediğini anlamıyordum. Böyle zamanlar da bunu anlamak gerekmiyordu. Herkesin anlaşılmaz olduğu zamanlar vardı, ben de onu böyle idare ediyordum işte.

 Delilik bu adama en uygun tanımdı. İsmini cismini bilmiyordum ama uzaktan seslenenler “ Mayho” diyordu ona. Anlamı nedir, ne değildir henüz bu konuda bilgi sahibi değildim. Bildiğim tek şey delilikten nasibini aldığıydı.

Delilikten nasibini alanlar elbette bu deliliğe neden sahip olduğunu bilenlerdi. Ama başkalarının buna gülüp geçmesi şaşırtıcı değildi. Yaptığı hareketlerle ilgi odağı olmuştu. Hırlı hırsız, çirkin-güzel, genç-yaşlı her tür insan caddeden akıyordu. Bunların da açıklanacak bir yanı yoktu.

 Mayho’yu kimse iplemese de caddenin köşesinde takılan iki insan olarak ben onu ipliyordum. Böyle adamların anlaşılmaya ihtiyacı vardı, ama anlamak için çırpınmazdı böyleleri. Gerisini getirmek her zamanki gibi zordu. İnsanların caddeden halen onu anlamayarak geçmelerine şaşırmıyor, şarabımı çekmeye devam ediyordum. Kendisinin yanında votka ve kolası haricinde hiçbir şey yoktu.

 Yaptığı hareketlere başkası eklenmişti, insanların mayho'nun suratına bakıp gülmeleri sinirimi bozmuştu. Bunun açıklanacak bir yanı yoktu. Şarap ve votkamızı çekerken bir adam yanımızda çalıyor bu esnada biz kendimizden geçiyorduk. Mayho’yu tanıyan bir herif mayho’nun cebine " 2 bira alırsın" diyerek  10 kağıt  cebine sıkıştararak yoluna gitti.

 Cebine sıkıştırdığı parayı mayho hatırlamayacak derecede kafası kıyaktı, herhalde ertesi günün birinde herifin cebine sıkıştırdığı parayla yolunu bulacaktı. Sigara bulma konusunda da sıkıntı çekmiyordu mayho, yoldan geçen-giden sigara veriyordu kendisine. En sonunda saçma sapan hareketlerine ben de katıldım. Bir şeyler yapmaya çalıştım, beceremedim. Bunu becermem gerekmiyordu, en azından denemekten zarar gelmezdi.

 Saz çalan Ahmet Amca’yı dinleyip zamanın geçmesini beklerken mayho sessizce yanımdan uzaklaşmıştı. Nereye gideceğini ben dahil kimse bilmiyordu, belki kendisi de bilmiyordu. Ait olduğu yerler kaldırım kenarlarıydı. Kimse bunu anlayamazdı. Saz çalan Ahmet Amca’ya 1 lira atarak yoluma gittim. 1 liranın Ahmet Amca'ya  getireceği bir şey yoktu belki ama  gitmenin tek yolu buydu şimdilik.

Cem Kurtuluş, 2014

Read More

" Sikilmektir Günler "

sikilmektir günler
raylar ortadan ayrıldı
peronlar köşeye yanaştı
alkole zam geldi
kırmızı tuborg bulamıyorum
Yetişin!

tekel bayiler kapalı
her şeye zam geldi 
çaresizlik suratıma püskürüyor
şiirin bir önemi yok
karanlıkta kaybolan insanların, Işığın, çantaya koyduğun otun

fark etmeden kırılan bir şarap şişesinin geleceğe faydası yok
köfteci , çıkardığı dumanlarla birlikte  köftesini yapmaya devam ediyor
köfte dumanlarıyla ısınıyoruz
sesler yükselmiş
hükümet  halkı birlik olmaya çağırıyor
başbakan orta doğuda cirit atıyor
hepsi iğrenç, hepsi berbat, hepsi kokuşmuş!
herkes, hükümet  tarafından bir lağım kuyusuna atılmış şekilde fareler gibi sürünmeye devam ediyor
halen sürünüyoruz!

hükümetin halka doğru yönlendirdiği ağır toma  araçları tazyikli su sıkarak  üstümüze doğru geliyor
“ sık orospu çocuğu gazını, sık hadi karşındayım” diye yükselen bir ses
 Kimyasal gazlarla her şeyi bir kırmızı tuborg’un arasına sıkıştırıyorum

Komünizm manifestosuna uyarak hükümet    herkese eşit gaz dağıtıyor
hükümetler ,politikalar, partiler hepsi tiksindirici
havaya bakıyorum karanlık
hiçbir şeyin önemi yok artık
mahvolduk orospu çocuğu hükümetle
toma araçları, gaz bombaları götünüze girsin!
 
 
 
Cem Kurtuluş,2013

Read More

Evde Pearl Jam Çalıyor...

denizi gördüm, cebe sıkıştırılmayan bir şarap kadar mübahtır bazı şeyler
sakinlik rotasında denizde yüzen yunusların aksine yürüdüm
özgürlüğe aç güvercinler havada uçuyor
ucube çiftleri gördüm birbirlerini gözetliyor
martıları ıskalayanlar  var
botlardaki ağırlık, denizdeki dalga her biri birbirine zıt
yanımdaki kadın sigarasını yaktı rüzgarla ters düştü, ben olmayan bağcıklarımı bağladım
bazı şeylerin tutuk olması geminin batmaması kadar şans
insanın umuttan yorgun olmasını gösterecek parola daha kayıtlarda yerini almadı
bankalar alkolikleri kovuyor
vergi memurları göreve!
hükümet gaz kapsüllerini harcamak için yer arıyor
bakanlar yer değiştirdi birbiriyle
polis maaşlarına zam hükümet
oklavayla çocuğunu döven adam işsizlikten terfi oldu
defans-forvet hatları darmadağın
evde bangır bangır pearl jam çalıyor!

 

Cem Kurtuluş,2014

Read More

Odtü..

Yine üstümüze geldiler bir akşam üstü

Yıktılar, yaktılar,dağıttılar her yeri

Acımadılar hiçbirimize

Emirler aldılar

Kendimiz yakıldık önce

Sonra can veren ağaçlar yandı bizimle

Tomalar, plastik mermiler, polis kaskları,
sıraya girdi gaz maskeleri 

Ben bekliyorum

sen bekliyorsun

hepimiz birden yerlerde süründürüldük

 ortada  hepimizi sıkıştırıp pusuya düşürdüler

Amirleri “ 24 saat nöbet” dedi

Askerleri onu dinledi, emr'e uydu

Sıktılar ardı ardına plastik mermileri

Bir muhabir yerde acı çekiyor

Medya yalanlarını sıralamaya devam ediyor

Ambulans sirenleri yükseliyor

Kafasına kapsül yiyen adam acı içinde kıvranıyor

Anamızı ağlattınız diye bağırıyor yaşlı adam

Nefes al, nefes ver

Acı çek

Gazda boğul

Kaç en uç köşeye

Elinde silahın yok

Korunağın yok

Sığınağın yok

Bombardımana devam ediyorlar

Okula kaçtı insanlar

Okul gaz bombardımanı içinde

Gazdan nefes alamıyor halk

Mevzu sadece ağaç değil anla ey insan!

Kaç kurtul daha fazla zehirlenmeden

Ama Ayağa kalk diklen onlara

Vazgeçme, üstlerine doğru saldır

Elindekiler tükendi

Amirleri  emir vermeye devam ediyor

Saklanıyoruz  arka sokaklarda

Ağaçlar yakılıyor, yıkılıyor

Önüne geçiyoruz

Gaz yiyoruz

Oksijen alamıyoruz

Hepimiz öldük

Sonumuz gelecek

07.09.2013

Yazan: Cem Kurtuluş

Read More

Güneş Yok Oldu..

Toplum kanımızı emiyor

Saldırıyorlar üstümüze

Taşşaklarımızı kesip elimize verdiler

Hareket edemiyoruz

Suratımız paçavraya dönmüş

Yatakta çift çorap

Uyanırken karınca kollarımızda geziyor

İç çamaşırlarımız etrafımıza saçılmış

Şiir yazmayı beceremiyoruz

Anlamıyoruz, Anlaşılamıyoruz

Sperm yutan kadınlar tanıyoruz

Bir herifin yolda kafasını baltayla uçurmuşlar

Haydarpaşa garında uyuduk

Bekçi geldi yaylan dedi buradan

Sokak köşesinde yer buluyoruz kendimize

Sarhoşun tekine sarhoş bir şekilde fotoğraf makinemi emanet ediyorum

Siktir olup gidiyor

Beynin işgalinin başladığı yer Kadıköy

Otlar,boklar,haplar alıyorum

Bünyemi sikiyor her biri

Beynime kan gitmiyor

Zayıflıyorum

Ucuz şarap, ucuz kerhane kadar fiyakalıydı o gece

Güneş yok oldu…

09.05.2013 / Cem Kurtuluş

Read More

Bilmiyorum..

03.05.2013

Bilmiyorum

Ne olacak her şey

Ya da hiçbir şey

Kelimeler rayından çıktı

Virajlar yer değiştirdi

Kara parçası üzerindeki haritaların önemi yok

Spermleri yutan kadınların faydası yok geleceğimize

Kafaya dikilen votka tat değiştirmişken

Halen tavuk döner yemek için hesap yaparken ve bu hesabı ödeyememişken düşünceler zihnini allak bullak eder..

Otobüs sırasında başını  cama koyamamışken

Yaşlı ya da genç görünümlü kadınlar pişmiş gibi “ hadi kalk şuradan artık lanet herif” bakışı atarken

Sıcaklara dayanamayıp güneş olmayan bir odada uyanmayı hayal ederken

Şarap şişelerinin azaldığı bir gecede şarabın tadı erken biterken

Hesaplayacaklarımızın sayısı çok fazla..

Ormanın bir köşesinde uyurken

Karıncalar kollarını kemirirken

Sabah kalktığında vücudunda garip izlere rast gelirken

Yaptıkların ya da yapmadıklarının önemi yokken

Yaptığın her şey gereksizlik tablosu içinde ilerliyorken

Kaos, öfke, nefret üçlemi içinde her şey kana bulanmışken

Yorgun ayaklarında sabah büyük parmaklarının içi kan dolmuşken

Masalları dinlemeye devam et 

Suratı façalı adamların

Kahvehane köşesinde sert görünümlü ince bıyıklı amcanın derdi canından aşkınken

Sözlerin önemi yok artık!

Cem Kurtuluş

Read More

Likör..

02.03.2012/Beyoğlu..

Yorgun bir gece  tek başıma  bir barın köşesine oturdum

Etrafı süzdüm

İçkiler pahalıydı

İnsanlar pahalıydı

Şiir pahalıydı..

Herifin teki gitarıyla ,mızıkasıyla rock’n roll çallıyordu

Sanırsın Bruce sprinsteen..

Hakkını vermek lazım, iyi çalıyordu herif

Cebimden likörü çıkarıp masaya koyup içkisi bitenlere dağıttım

Elemanın tekini kazıklamışlardı

Barmenler hep uyuz tiplerdi
Aklı sıra barmen ikide bir akıl veriyordu
Eleman 2 bira içmiş hesabına 7 bira parasnı geçirmişlerdi

Şiir okunsa dahi ortam neşesizdi

Kazıklamıştı, dayamıştı hesabı barmen

İçkimi diplemiyordum

Az kalmıştı dibinde, ama geceye daha vardı

Barmen ikide bir gelip ne içeceğimizi soruyordu

Biz de nasıl yolu bulacağımızı..

Likörün dibinde kalması ne kadar da berbat bir durumdu

Likörü bitirmemek için bir süre içmedim

Sonra yavaş yavaş dibinde kalırcasına içmeye devam ettim

Cebimizde taksi parası yoktu

Yürüyecektim cehennemin dibine doğru..

Cem Kurtuluş

Read More