Ian Gillan - One Eye to Morocco (2009)

Ian Gillan, Deep Purple’ın müzik kariyerinde her daim önemli bir isim oldu. Ses rengi ile kattığı değer tartışılmaz boyuttadır.1988 yılı itibariyle  solo çalışmalaryla devam etti,  daha sonraları bu çalışmaları bir süre devam ettirdi. 1997 yılıyla çıkardığı “ Dreamcatcher “ albümünün devamından  9 sene sonra çıkardığı işler ve devamında albümlerine devam ettiği. 2009 yılında bizi Ian Gillan “ One Eye to Morocco “ ile karşıladı.  

Kanada'da Rick Blagona ile beraber kaydedilen albümde tüm müzikler Ian Gillan ile beraber uzun süredir beraber çalıştığı Steve Morris ve de Gillan's Inn ve Live in Anaheim albümlerinde de yer almış olan Michael Lee Jackson ve Rodney Appleby tarafından yazıldı. Kayıtları Mississauga’daki Metalworks stüdyolarında gerçekleşen albüm 6 Martta Avrupa’da ,31 Mart’ta Amerika’da raflarda yerini aldı. Ian Gillan'ın kendine has tarzı sizi albümün içine doğru sürüklüyor. One Eye to Morocco; Rock’ roll, soul ve blues'un köklerine diğer Ian Gillan albümlerinden daha derin bir dönüş yapıyor. Albüm, I’an Gillan'ın solo kariyerinde kaydettiği en maceralı ve komple albüm. Deep Purple fanlarının yıllardır hayran olduğu stili ile müzikal yetenekleri yine başı çekiyor.

“One Eye to Morocco” parçasındaki kışkırtıcı orkestrasyon ile Gillan'ın mükemmel vokallerini saf rock’roll parçası “No Lotion for That”  ile Soul balladları “Better Days” ve “Always the Traveler” gibi parçalar izliyor.

Ayrıca şarkıda kısa da olsa saksafon seslerini duyuyoruz. "Don’t Stop" Ian Gillan’ın eğlenceli vokalleri ile renk kazanıyor. Rodney Appleby'in bass gitar oyunları ise şarkıyı eğlenceli kılan bir diğer unsur. Saksafon tınıları ile dikkat çeken “Change My Ways” de saksafona eşlik eden Gillan vokali tek kelime ile tarifsiz. Öyle ki bana albümden en eğlenceli iki şarkı seçin deseydiniz ilk sıraya “ No Lotion For That" i ikincisi sıraya da "Change my Ways" i alırdım. Yılların eskitemediği ses Ian Gillan performansının zirvesine çıkarken, Joe Mennonna ise saksafonuyla harikalar yaratmakta.  Ian Gillan ve Steve Morris imzalı “Girl Goes To Show” Eski Deep Purple dönemlerine götürüyor melodileriyle. Amerikan gençlik filmleri soundtrack’lerinde rahatça yer bulacağını düşündüğüm çalışma isminden anlaşılacağı gibi bir kızın bir şova gidişini anlatmakta.

Soul tınılar içeren, Michael Lee Jackson imzalı  “Better Days”    bass gitarın hükümdarlığında , blues ritimlerinle ağır bir tempoda  Gillan’ın ses renginin yer yer değiştirmesiyle bambaşka bir hal alıyor. İyi günler düşlemesini gerektiğine dair lirikleriyle öne çıkıyor. Girişi itibariyle Ac/Dc’i hatırlatan, bass ritimlerine eşlik ettiğimiz  "Ultimate Groove” keyif verici şarkılar arasında yerini alıyor.   “ The Sky Is Falling Down” Ian Gillan ve Steve Morris ortak yapımı. 2.33’te gelen Steve Morris’in muhteşem gitar sololarına dikkat!

Soul ballad niteliği taşıyan  “ Always The Traveller “  huzursuz geceler için birebir duygusal yolculuğa çıkarıyor, saksafonun şarkıya kattığı hava başka diyarlara götürüyor.

Toparladığımızda “ One Eye to Morocco “ Deep Purple geleneğini hatırlatan,  pek çok enstrümanının bir araya gelmesinden oluşan bol bol müzikal zenginliğin olduğu  yer yer rock’n roll, yer yer blues, soul’a uzanan geniş yelpazede sunuyor. 

Şarkı Listesi

1. One Eye To Morocco (Gillan/Morris)

2. No Lotion For That (Gillan/Morris)

3. Don't Stop (Gillan/Appleby)

4. Change My Ways (Gillan)

5. Girl Goes To Show (Gillan/Morris)

6. Better Days (Jackson)

7. Deal With It (Gillan/Morris)

8. Ultimate Groove (Jackson)

9. Sky Is Falling (Gillan/Morris)

10. Texas State Of Mind (Jackson)

11. It Would Be Nice (Gillan/Morris)

12. Always The Traveller (Gillan/Morris)

Kadro:

Ian Gillan – vocals, harmonica

Michael Lee Jackson – guitars

Rodney Appleby – bass

Howard Wilson – drums

Steve Morris – guitars

Joe Mennonna – saxophones

Lance Anderson – Hammond organ

Jesse O'Brien – keyboards

Brownman Ali – flugelhorn

Jaro Jarosil – cello

The Gillanaires – backing vocals

Cem Kurtuluş, 2009 Ağustos

Read More

Bon Jovi - Bon Jovi (1984)

80’lere damgasını vurmuş grupların başında geliyor Bon Jovi. Kendi isimlerini verdikleri bon jovi adlı albümleri o kadar tutmasada bundan sonra gelecek albümleri iyi  tutmuştur. Bon jovi adlı albümlerinde Runaway şarkısı  hit   olmuştur.  İlk kurulduğunda ortalığı kasıp kavuruyorlardı.  Ne zaman dinlesem albümün enerjik dolu melodileri beni benden alıyor. She don’t know me plak şirketinin dayatması üzerine albüme alınmıştır.  Ayrıca grup üyelerinin tek yazmadığı şarkıda " she don’t know me"  şarkısıdır. Şüphesiz Döneminin en iyi albümlerinden biridir "Bon Jovi" . Tüm zamanların en iyi hardrock /heavy metal albümleri sıralamasında  albüme 54.sırada yer vermişlerdir.

Girişi runaway ile yapıyoruz.  Girişi ile beni mest eder, sonra şarkıya girilir. ‘’There's only pictures hung in the shadows left there to look at you ‘’ önemli nakaratlar.  Jon Bon jovi ses olarak aşmış biridir . ‘’ Ooh, she's a little runaway, Daddy's girl learned fast’’ şu nakaratları epey severim ve sonra araya solo girer başımız döner.:)

Kazanacaksın ya da kaybedeceksin aşk bir oyun kuralına göre oynayacaksın. ‘’Roulette’’ de albümün klas şarkılarından biri. ‘’Roulette Roulette’’diye haykırdıkları kısımlar şarkının  en iyi yerlerinden biri ve o aralarda gelen sololarda aynı şekilde.

‘’She don’t know me’’ sevdiğim şarkılardan biri olsa da plak şirketinin zorlamasıyla albüme koyulan bir şarkı. Bu da plak şirketlerinin dikkat çekme çabası bir de bunu yapın çok satar düşünceleri. Bu şarkıyla ilgili Jon Bon Jovi, ilerleyen yıllarda yapılan demeçlerde her seferinde grup üyeleri tarafından yazılmayan ve plak şirketinin dayatması ile albüme konan bu şakıdan ne kadar nefret ettiğini söylemekten çekinmemiştir.

Bon Jovi konserlerinde çalınmaz en son 1986 yılında slippery when wet turnesinin Japonya ayağında canlı olarak çalınmıştır. ‘’ Breakout’’ favorilerimden. Girişi  o döneme götürür sizi. ‘’Ooooo’’ diye eşlik edersiniz şarkıya. 

Dönemin en klas çalışmalarından biridir bu albüm. Burning for love’da favorilerimden biri onuda es geçmeyelim.

Yazan:Cem Kurtuluş

Read More

Scorpions - Sting of the Tail (2010)

Scorpions , bu albümün son albümleri olacağını ve veda edeceklerini bir süre önce açıkladı. Kariyerleri boyunca birçok başarılı çalışmaya imza atan grup hardrock tarihine ismini altın harflerle yazdırdı. Gerek aşk şarkılarıyla gerek savaşlara olan karşıt düşünceleriyle insanları etkilemeyi başardı. Onlar kurulduğunda bizler daha dünyada bile yoktuk. Bundan 3 sene önce çıkardıkları Humanity:HourI albümünü dinlediğimde ilk başta hiç ısınamamıştım. İlkte vasat gibi geldi, ama dinledikçe güzelleşen bir albüm olacağını tahmin edemezdim. Ve Babalar 3 sene sonra “ Sting in the tail”  albümünü piyasaya sundu ve bu albüm onların son albümü. Onlar artık olmayacaklar, ama onları biz her zaman hatırlayacağız!

Şimdi konumuz “ Sting In The Tail”  albümü. Bir süre önce albüm paylaşım sitelerinde yerini aldı. İlk dinlenildiğinde vasat bir albüm gibi duruyor. Albüm zaman zaman sizi Scorpions’un eski dönemlerine götürüyor.

Albümü dinlediğimde 10-15 defa fonda çalan şarkılardan biri “ The Best is yet to come “ oldu. Eski dönemlere götüren ballad değeri taşıyan ve favorilerinizden olabilecek bir şarkı.  The best Is Yet To Come’dan sonra klasik bir ballad niteliğinde olan bağımlılık yapan “ Sly “ albümün ağır toplarından.  Rahatlatıcı ,huzur verici , sonsuzluğa giden birini hissettiren notalara sahip.  Klaus Meine o olağan üstü sesiyle yine damgayı vuruyor. Bu şarkı için kullanacağım tanım ’’şarabını alıcan gidicen deniz kıyısına’’

Bir şöyle albümün enerjik parçalarına göz atalım. " Raised on rock"  Babalar için cuk oturmuş. Her ne kadar sevemesem de, enerji dolu hardrock melodileriyle öne çıkıyor. Albüme ismini veren parça Sting in the tail’de  Klaus’un vokaliyle vasat parça görünümünde. Bu albüm için her ne kadar Scorpions son albümlerini olacağını belirtse de, sonrasında albüm çıkarmaya devam etmiştir.    Scorpions balladlarını özlemişsseniz " Sting Of The Tail " size iyi gelecektir, ama eskiye dair şeyler de arıyorsanız eski albümlerden izleri hissedeceksiniz. 

CEM KURTULUŞ, 2010

Read More

XYZ (L.A kulüp savaşlarının kıdemlileri )

XYZ, 80’li yıllara damgasını vuran  bir hardrock grubu. 4 albüm yayınladılar her birinden farklı tadlar alabileceğiniz yeri geldiğinde coşturan, deliye çeviren yeri geldiğinde duygusala bağlayan bir müzikleri var. Ek olarak bir de demo yayınladılar.  Xyz’e sadece hardrock grubu demek yanlış olur, glam etkileri de mevcut. Don’t say no parçası buna örnek gösterilebilir.  O dönemler çoğu grup Los angeles’taki barlarda kendini müziğiyle tanıtıyordu. Xyz ‘de bunlardan biriydi. İlk başta grubun kadroda şu elemanlar yer alıyordu. Vokalde Terry Ilous ,  gitarda Bobby Pieper  , bass’da  Patt  Fontaine  ve davulda  Joey Pafumi’den  oluşmaktaydı.

Enuff Z'Nuff ve Alice Cooper ile tura çıktılar.  Bu onlar için daha başlangıçtı. İleride daha büyük başarılara imza atacaklardı. Xyz , 80’lerin ortalarında Los angeles’ta bazı kulüplerde çaldı. 89ların basında «Enigma Records» un dikkatini çeken grup Don Dokken’ın de övgülerini aldı ki, grubu çok beğenen Don Dokken grubun sahnelere girişinde yapımcı rolünü almak istedi.

Albüm orta bir başarıydı. Albümde öne çıkan parçalar ise What Keeps Me Loving You ve After the rain idi.  Bu albüm hardrock tarihinin en mükemmel albümlerinden biridir. Terry Ilous’un kendine has vokali dinleyicileri parçalamıştır. Xyz grubunun 1989 ve 1990 arası  mtv’de  yayınlanan iki parça  Inside Out" ve  "What Keeps Me Loving You" olmuştur. After the rain çok klas balladtır. Yağmurda yürürken elinizde içkiniz varsa daha güzel olur. Ya da seyahata çıkarken bu parçayı müzik listenize koymayı unutmayın. Tam bir yol parçası. Xyz grubunda bir şey var ki  o da Terry Ilous’un vokalinin Don Dokken’e benzemesidir.  Onları tanıdığım albüm 1991 yılında Hungry albümü idi.

Kimi için hayal kırıklığı kimi için sağlam bir albümdü. Albümde öne çıkan birçok parça vardı. Bunlardan bazıları Face Down in the Gutter, Don’t say no,Fire and water idi. 1991’de çıkan Hungry albümünde ticari başarı daha azdı. Ama neşeli şarkılar daha çoktu. Bu albümün ne kadar enerjili ne kadar dinamik olduğunu gösteriyordu. Glam metal etkileri bu albümde daha fazlaydı. Ama elbette diğer albüm daha iyiydi. Ve uzun bir aradan sonra 2003 yılında Letter to God albümü çıkar.  Hungry sonrasında çıkan bu albüm sönük bir albümdür. Marc Diglio ‘nun yokluğu hissedilmiştir.

Her ne kadar terry iyi bir vokal olsada marc diglio olmadan işler yolunda gitmiyor.Marc Diglio’nun apayrı gitarist olduğunu söylemekte yarar var. 2005 yılında Rainy Days albümü gelir. Bu bana göre Letter to god albümünden daha iyidir. Rainy days albümde klas şarkılardan biridir, onun haricinde albümde dynamite,crazy,where did w ego wrong gibi güzel şarkılarda mevcut. Her ne kadar letter to god albümünü sevmesemde bu albüm ona göre daha güzeldir, ama  ‘’Hungry’’ albümüyle ya da ondan daha önceki ‘’Xyz’’adlı albümle kıyaslarsak bu albüm  sönük kalır.

Ayrıca Letter to god albümünde Letter To God», adlı şarkı  Terry Ilous’in oğluna adanmıştır. XYZ , Hardrock tarihindeki başarılı gruplardan biridir. Dinleyin eminim keyif alacaksınız.

Albümleri:

XYZ (1989)

Hungry (1991)

Letter to God (2003)

Forbidden Demos (2005)

Rainy Days (2005)

Yazan:Cem Kurtuluş

Read More

Loverboy

Loverboy , 1979'da   Kanada'da kuruldu.  Birçok Amerikan plak şirketi tarafından reddedildikten sonra  Columbia/CBS Records ile anlaşıp 1980 yılında ilk albümlerini kaydetmeye başladılar.Özellikle 1985 yılında çıkardıkları Lovin' Every Minute of It albümü  sağlamdır. Bu albüm epey adamı peşine takmıştır. Aor’a yakın müzikleri vardır. Eğer bunu nasıl anlarım diyorsanız  “ This Could Be The Night’’ şarkısını  dinleyin derim. Kansas,Def Leppard,ZZ Top gibi önemli gruplarla turnelere çıktılar. Grubun şimdi ilk çıkardığı albüme gidelim. İlk albümde birçok sorunla karşı karşıya geldiler.

 20 mart 1980’de ilk albümlerini çıkardılar. Albümün prodüktörlüğünü . Bruce Fairbairn üstlenmiş ses mühendisi de Bob Rock olmuştur İlk kadro şu şekildeydi.

  Mike Reno: vokal

  Paul Dean: Gitar, Vokal

  Doug Johnson:klavye

  Scott Smith: ,Bass Vokal

  Matt Frenette: Davul

Vakit kaybetmeden 1981 yılında Get Lucky albümünü yayınladılar. Albüm Birleşik devletlerde 4 milyon kopya sattı. 2 yıl sonra Keep It Up albümü yayınlandı. Bu albüm grubun daha da popüler olmasına neden oldu. "Hot Girls in Love"  şarkısıyla ABD’de listelere 11.sıradan girdi.Bu da onlar için büyük bir başarıydı.

1985 yılında Lovin' Every Minute of It albümü yayınlandı. En sevdiğim albümleri Lovin Every Minute Of It’di. This Could Be The Night  albümün en iyi şarkılarından biridir. 1987 yılında Wildside albümünü yayınladılar. Bundan 10 sene sonra  Six albümünü yayınladılar. 2001 ‘de Live, Loud and Loose ,2007’de Just Getting Started albümlerini yayınladılar.

Grup Üyeleri

 Mike Reno (Vokal)
Paul Dean (Vokal,Gitar)
Doug Johnson (Klavye)
"Spider" Sinnaeve (Bass)
Matt Frenette (Davul)

Eski Üyeler

Scott Smith (Bass)

Cem Kurtuluş,2010

Read More

JOURNEY

1970’li yıllarda bir çok rock grubu piyasaya adımını atmıştı. Pink Floyd,The Beatles gibi gruplar bir yana,bunların haricinde punk da patlamış bununla birlikte The Clash, Sex Pistols ve niceleri  vardı. Bunlardan biri de Journey idi. Journey’in kuruluşu 1973 yılına dayanıyor. Journey’in orijinal grup üyeleri  San Francisco’daki  eski Santana menajeri Herbie  Herbert’in himayesinde bir araya geldiler. Grup,kadroyu daha da şekillendirince 1973 yılının yılbaşı gecesinde halka açık ilk konserini vermiş oldu. Grubun ilk dönemlerinde beklenen albüm satışı pek iyiye gitmiyordu,bu süreçten sonra grubun müzikal tarzlarını değiştirmesi istendi.

 
1978 yılı Journey için her şeyin değişeceği yıl olmuştu. Grubun tarzı Steve Perry’nin katılmasıyla farklı bir hal almıştı. 1979 yılında “Evolution” albümü çıkar.1980 yılında iki albüm çıkardılar. “Departure” ve “Dream After Dream”

1981’de” ESCAPE”  albümü Journey’i ABD’nın en büyük gruplarından biri haline getirdi. AOR’un tüm kurallarını başarıyla uyguladılar. “Escape” albümü benim Journey’ı tanıdığım albümdü. Journey, akılda kalacak hit şarkılar yapmayı başarıyordu,albümde de dikkat çeken şarkılardan biri ise “Don’t stop Believin’” olmuştu.

1983 yılında “Frontiers” albümünü piyasaya sundular.Albüm eğlenceli,hayat dolu şarkılarla dikkat çekiyordu. “Separate Ways” ise albümün en harika şarkılardan biriydi.Bunların pek çoğu bilinen gerçek olsa da Journey iz bırakmaya devam ediyordu.

1985 te “Raised on Radio” albümü çıkar. Grup,tarzından ödün  vermemiştir. .90’lar boyunca varlığını devam ettiren grup 2005’te “Generations” albümüyle aramıza dönüş yaptı.



Cem Kurtuluş,2009

Read More

The Romeo Slam

90’lı yıllarda Punk,Glam,cock rock’ı güzel bir şekilde karıştıran bir gruptur. Özellikle Punk elementlerini bu grupta görebilirsiniz. Grup Rock’n Roll grubu olarak bilinir. Ama bu dediğimiz müzik türlerinin de etkisi vardır. 1990 yılında müzik terbiyesinden oluşan beş kişi bu grubu kurdu. Grubun ismi The Romeo Slam idi. Grup eğlenceli şarkılarıyla dikkat çekiyordu. Boş zamanlarında müzikle ilgilenmeyi severlerdi. Gruba ait çeşitli demolar 90’lı yıllarda yayınlanmıştır.

Grup böyle bir araya geldi. 1995 yılında bazı sebeplerden dolayı dağılmışlardır. Herhalde dağılmalarındaki sebep başarısız olmalarıdır. Amerika’da bir çok grup bu nedenle dağılmıştır. Özellikle yüzlerce glam metal grubu bu gibi nedenlerden dağılmıştı. Bir iki albüm çıkarıp dağılmışlardı. Ama bu grubun araştırdığım bilgilere göre çıkardığı bir albüm yok. Myspace adreslerinde yayınladığı şarkılarda vardır. Çok eğlenceli parçalar var,en basiti Living On The Moon şarkısıdır. İnsanı eğlendiren bir şarkı. Myspace adreslerine bi göz atmanızı tavsiye ederim.

http://www.myspace.com/theromeoslam

Grup Üyeleri

Patrick McBride-Vocals '90-95
Dusty Blegstad-Bass '90-95
Joey Clauder-Drums '91-95
Brian Kibler-Guitar '90-95
Bobby O'Dell-Guitar '90-92
Ethan Watts-Drums '90-91

Hazırlayan: Cem Kurtuluş

Read More