Geri Dönüşlerin Hastasıyız: Black Sabbath - 13 (2013)

“ Seneler sonra Black Sabbath  albüm çıkarıyor”  deselerdi ve bu albüm hayal kırıklığı yaratmayacak kadar iyi bir işe imza atacak deselerdi çoğu kişi buna kıçıyla gülerdi. Kıçıyla gülme meselesi rock/metal camiasının başarısız albümlerine bağlanabilir ancak.  Black Sabbath için söylenecek sözler  ise çoktan tükendi.70’li yılların korkutucu müziğiyle ön plana çıkarak yeterince ortalığı inletmişti Black Sabbath. Yeniden bir araya gelmelerinin ardından ister istemez çoğu kişide heyecan oluştu ‘ kesin boktan bir albüm geliyor’ düşüncesi de akıllardaki soru işareti.  Black Sabbath üyeleri arasında bir ton mevzu vardı,(Ozzy’nin Black Sabbath ismi için Tony’e dava açması)  bir türlü bir araya gelemediler.

 Heaven and Hell projeleri olmuştu daha öncesinde, ama Dio’nun ölümüyle Black Sabbath üyeleri için başka yol kalmamıştı. Eski kafalar olarak bir araya geldiler, bunu istemeyenlerden biri  Bill Ward hariç ekip yeniden  “ 13 “ isimli albümle döndü. Bill Ward’un öncesinde sözleşmesi beğenmemesi üzerine kadrodan çıkartılmasını da ekleyelim.

 Tony Iommi’nin bir süredir hastalıkla boğuşması nedeniyle albümün çıkması biraz süre olarak sarktı.  Black Sabbath’e en yakışacak albüm isimlerinden biri  “ 13” sanırım. Black Sabbath şeytani riff ve sözlerinden yola çıkarsak bunu söyleyebiliriz, ama Black Sabbath’a albüm kapağının yakışmadığının altını çizmek lazım. 

Ozzy müzisyen anlamda ne kadar karaktersiz bir herif olsa da, Black Sabbath’ı bir ton mevzuyla rezil etse de Black Sabbath’a hayat veriyor demenin gereksiz olmayacağı kanaatindeyim. Black Sabbath Sound’unu dibine kadar hissettiren Ozzy  karşınıza çıkıyor bu albümde.  Albüm “ End Of The Begining” parçasının  “Bu başlangıcın sonu mu yoksa sonun başlangıcı mı?”  cümlesiyle açılıyor. Ozzy’nin performansı şapka çıkarmalık, ıommi’nin soloları, Bill Ward yerine  yeni gelen davulcu da parçanın başından itibaren hünerlerini sergiliyor.

 “ End Of The Begining “ parçasını    “Tanrı yaşıyor mu öldü mü? “ cümlesiyle “ God Is Dead “ takip ediyor.   Şarkı  albümün ilk single olma özelliğini taşısa da çoğu kişiyi ters köşeye yatıran bir parça olmakla da albümün en iyilerinden biri olduğunu söylemek yanlış olmayacaktır.  Sözleriyle de eski black sabbath dönemine selam çakıyor.“What the Good Book said?  Or is it just a holy fairytale “

6.20’den sonra tempo artıyor  ve adeta Black Sabbath’la afallıyoruz.    Black Sabbath yalnız bir adamın hikayesini “ Loner” ‘la anlatıyor. Mutsuz bir adamın portresini ıommi’nin sololarıyla çiziyor. Duygusallığa  “ Zeitgeist” gibi klas bir balladla geçiyor.  İommi’nin iyi işler çıkardığını “ Age Of Reason” ile bir kez daha anlıyoruz ki bu adam riff yazma konusunda ustalaşmış ve ölmesini istemeyeceğimiz biri.  Black Sabbath sözlerini parça da şöyle devam ettiriyor.

“ Politika, din
Para sevgisi de
Dünya bunun için yapıldı
Ama bizim için değil “

“ Live Forever”  albümün en zayıf şarkısı olarak karşımıza çıkarıyor, beklentiyi karşılamıyor.  Sonsuza dek yaşamak istemeyen ama bir yere sıkışmış insanı anlatıyor.  “ Damages Soul “ da Black Sabbath sounduna dair çoğu şey var,  armonika olduğunu dibine kadar hissediyorsunuz.  “ Din beni kurtarmaz “ cümlesiyle  şarkının teması   hakkında fikir veriyor. Ozzy başta  olmak üzere Butler ve Iommi uyumu net görülüyor.  Son söz olarak  “ Şeytan ve tanrı arasındaki savaşı kaybediyorum” sözüyle şarkıyı noktalıyor.

“ Dear Father” Ozzy’nin başrolde oynadığı parçalardan. Iommi her şeyi baştan yaratıyor bu parçada, Butler’sa eksik kalmıyor yanında. Parçanın harekete geçtiği kısımsa harikulade.  “ Methademic” Black Sabbath ve Ozzy vokaline gitmeyen parça olarak gözümüze çarpa olarak, eksi puanı bu şarkı hak ediyor.  “ Peace Of Mind “ Ozzy’nin vokalini kullandığı en iyi parçalardan biri olarak karşımızda. Albüm kapanışı “ Pariah” gibi klas ıommi rifflerine sahip parçayla yapıyor.

Yaşları 60’ı geçmiş, Heavy Metal tarihinde derin iz bırakan, halen iyi iş başarabileceklerini gösteren bir çalışmayla karşımıza çıkıyor Black Sabbath. Bill Ward gibi önemli bir davulcuyu para uğruna  harcamaları vefasızlık olsa da , onun yerine gelen Brad Wilk işin hakkını veriyor.   Black Sabbath ismiyle en son 1995 yılında albüm çıkaran Black Sabbath üyeleri bir ton mevzuya rağmen iyi bir geri dönüş yapmayı başarmışlar. Benim gibi albümü geç dinleyenlerdenseniz acele etmenizi öneririm!



CEM KURTULUŞ, 2014